wtorek, 19 września 2017

Sensbezsens czyli czy można stąd uciec?

Teoretycznie wszystko jest możliwe. W praktyce nieliczni się przekonali, ci co chcieli uciec. Jak bardzo i dlaczego miasto ich przyciągało? Co się za tym kryło? I kto tu rządził, rządzi i będzie rządzić?

Obraz M. C.  Escher,a.
Miejsce: Świat po śmierci.
Czas: Nieokreślony
Bohaterowie: Genowefa - kobieta lat 30, zawód nieokreślony; ciotka Dynia, Pan Kanciasty, Konrad - niespełniony pisarz, nieznajomy ślepiec.


Dialog 1.

Miejsce: Wieżowiec. Jeden z wielu w dzielnicy Nudodeprecha.

Genowefę budzi lęk. Dziwne niepowiązane z niczym uczucie. Leży przecież w wygodnym dużym łóżku. To nic, że metalowym, pozbawionym całkiem naturalnych składników. W dodatku pomalowanym na czarno. I tak się dobrze śpi, bardzo dobrze dopóki nie pojawi się ciężar jakby kamień w okolicy serca. 

Genowefa wzdycha, bo naprawdę nie chce jej się wstawać o siódmej rano. Nie chce i nie musi, bo nie idzie do pracy. Ponownie zakrywa się białą kołdrą. Układa białą poduszkę pod głową. Próbuje głęboko oddychać. Jednak lęk nie odchodzi jak zwykle zresztą. Może jeszcze przez chwilę udawałaby przed samą sobą, że jest dobrze i śpi dalej, gdyby nie dźwięk telefonu.

Stary czarny apart stoi na stoliku przy oknie z dala od łóżka. Genowefa chcąc, nie chcąc, musi się ruszyć.

Genowefa: Tak. Słucham?
Ciotka Dynia: Jestem na dworcu. Wyjdź po mnie.

Genowefa ( myśli ): Niemożliwe, czyżby to była ciotka Dynia. Ta wstrętna stara prukwa.

Ciotka Dynia: Czekam tutaj. Pospiesz się.
Genowefa: Ciocia?
Ciotka Dynia: A kto niby miałby być? Twój kochanek?
Genowefa: Ciociu!
Ciotka: Nie gadaj. Tylko przyjeżdżaj tu po mnie.
Genowefa: Ale ciociu...
Ciotka Dynia ( przerywa, bo nigdy nikogo nie słucha, tylko siebie ): Masz tu być za 10 minut. Rozumiesz?
Genowefa: Tak, ale...

Słychać trzask odkładanej słuchawki. Ciotka nie lubi słowa ale. Nigdy za nim nie przepadała. Tymczasem Gena, jak Genowefa sama siebie nazwała, nie potrafi żyć bez tego słowa. I na pewno nie umie żyć z ciotką, a jeśli ma po nią wyjść na dworzec, to może oznaczać, że... Nie, lepiej nie myśleć. Ciotka na pewno zamieszka w innym miejscu. Chce, żeby ją Gena tam zaprowadziła, nic więcej. Wie przecież, że mieszkanie z Geną nie kończy się dobrze. Zaraz, zaraz jak to nie kończy się dobrze?

Gena próbuje sobie przypomnieć. Coś ważnego kryje się jakby tuż za rogiem pamięci. Tyle, że róg jest mglisty, a pamięć jeszcze bardziej. W każdym razie nie nadszedł jeszcze czas na przypominanie sobie. W pokoju stoi nadal niedziałający telewizor, który się odezwie. Włączy. Pokaże jej ten mglisty róg i owo coś na rogu. Tyle, że nie teraz, nie w tym momencie. 

Na razie, póki co Gena otwiera czarną jak trumna szafę i wyjmuje z niej swoje jedyne tutaj ubranie, dres w czarno-białym kolorze. Gena patrzy na niego z obrzydzeniem, bo nienawidzi tych wstrętnych barw równie mocno jak nie znosi ciotki. Jednak brak innych ubrań nie pozostawia jej wyboru podobnie jak rzucona przez ciotkę słuchawka. Przynajmniej Gena wyboru nie widzi.
Zakłada dres i wychodzi z domu.

Tymczasem za ścianą Konrad drze kolejną zapisaną przez siebie kartkę. Kartkę swojej przyszłej książki. Rzuca ją na zaśmieconą kartkami podłogę i nie tylko kartkami. Wokół leżą też różne książki, zeszyty, kłęby kurzu, papierki po cukierkach i czekoladach, gazety i różne inne mniej lub bardziej niezidentyfikowane rzeczy. Prawdziwe latające ufo, gdyby posiadały skrzydła i umiały latać.

Konrad ( krzyczy ): Kurwa. Wszystko co robię, jest do dupy. W życiu tej cholernej książki nie napiszę.

O ścianę odbija się jak echo słowo: napiszę, napiszę. Skąd tu echo? Konrad z wrażenia milknie. 

Konrad ( myśli ): Wariuje. Za dużo siedzę przy tym cholernym biurku. Muszę iść na spacer, a wcześniej się położyć. Przespać się wreszcie normalnie.

Już podchodzi do swojego czarnego i żelaznego łóżka jak u Geny, gdy dzwoni telefon. Też czarny, stary, z tarczą i postawiony na stoliku obok okna.

Konrad: Halo.
Pan Kanciasty: Jestem na dworcu. Wyjdź po mnie.
Konrad: A kto mówi?
Pan Kanciasty: Co swojego nauczyciela matematyki nie poznajesz?
Konrad: Niemożliwe. Pan przecież nie żyje.
Pan Kanciasty: A ty żyjesz?
Konrad ( zdziwiony ): Jasne, mówię z panem, to trupem nie jestem.
Pan Kanciasty ( śmieje się ): Dobra, dobra później sobie pogadamy, a teraz bierz dupę w troki i przyjedź po mnie.
Konrad: Ja dlaczego ja?
Pan Kanciasty: Dlaczego, dlaczego? Nie będę ci tłumaczył przez telefon. Przyjeżdżaj i już. Nie chcesz chyba, żebym sam szedł z tymi tobołami, nie.
Konrad ( myśli ): Czemu nie? Niech sobie lezie. Co mnie to obchodzi.
Pan Kanciasty ( jakby się domyślał niechęci Konrada ): Sam tu nie jestem. Ona jest ze mną.
Konrad: Co? Ona?

Nie dostaje odpowiedzi. Pan Kanciasty odkłada słuchawkę w najważniejszym dla Konrada momencie. Konrad nie ma wyboru podobnie jak jego sąsiadka Gena. Podchodzi do szafy i wyjmuje z niej dres czarno-biały. Krzywi się na jego widok, ale nic więcej poza tym dresem nie widzi. Musi go założyć, chociaż naprawdę bardzo chciałby na spotkaniu z Panem Kanciastym wyglądać poważnie i groźnie. Przydałby mu się garnitur, a nie dres. 

Zresztą nieważne spotkanie z Panem Kanciastym, a z nią. Ona jest najważniejsza. A ona to ostatnia miłość Konrada. Miłość, dla której mógłby nawet zabić, co tam, rzucić w diabły swoją twórczość. 

Nie zna jeszcze jej imienia. Nic o niej nie wie. Tyle, że jej włosy świecą rudym płomieniem, a dodatkowego blasku dodają piegi na twarzy. Nogi sięgają nieba. Piersi wylewają się z dekoltu niebieskiej sukienki, tej, w której ją zobaczył po raz pierwszy i...

Długo by o tym gadać. Samo myślenie zajmuje mnóstwo czasu. W każdym razie Pan Kanciasty czeka na dworcu z nią. Skąd pewność, że właśnie z tą? Nie ma żadnej. Jednak Konrad mimo to wierzy, że akcent położony na słowie ona oznacza, że ona to Ona i już.

Konrad ubiera się i wychodzi.

Dialog 2.

Miejsce: Dworzec miasta Sensbezsens.

Na dworcu stoją i czekają ciotka Dynia i Pan Kanciasty. Ten sam, który uczył dzieci w Upierdliwości. Karolina się go pozbyła. Jednak jak widać w niezbyt skuteczny sposób.  

Oboje w pewnym oddaleniu od siebie. Czasem jedynie zerkają w swoją stronę. Badają wzrokiem tę drugą osobę. Wreszcie odzywa się ciotka Dynia.

Ciotka Dynia: Ma pan zegarek? Która godzina?
Pan Kanciasty: Nie mam. 
Ciotka Dynia: Szkoda.
Pan Kanciasty: A co nie może się pani doczekać.
Ciotka Dynia: Nie mogę. Nigdy cierpliwa nie byłam, a teraz tutaj to już w ogóle cierpliwości nie mam. Co to za miejsce jakieś takie ponure, brzydkie i całkiem nieuporządkowane.

Pan Kanciasty zbliża się do ciotki Dyni. Zaintrygowała go słowem nieuporządkowane. 

Pan Kanciasty: Zauważyła pani brak cyfr na tym dworcu i napisów? I to, że nie ma zegara?
Ciotka Dynia: Otóż to. Pan też to widzi, prawda?
Pan Kanciasty: Widzę i nie pochwalam jak pani.
Ciotka Dynia: Miło mi. Mam na imię Aldona. Przyjaciele mówią na mnie Dynia. To pewnie z powodu moich kształtów ( śmieje się, choć jej krągłości wcale jej nie bawią ).
Pan Kanciasty: Podobają mi się pani kształty.
Ciotka Dynia ( czerwieni się ): Naprawdę? Dynia jestem, nie pani.
Pan Kanciasty: A ja Stefan Kanciasty. Dla ciebie po prostu Stefan.

Dogadali się. Stoją teraz obok siebie. Patrzą sobie w oczy. Jedne i drugie zachwycone. Chwila mogłaby trwać wiecznie, lecz niestety na dworzec wchodzą: Gena i Konrad.

Gena: Ciociu.
Konrad: Pan Kanciasty.

Ciotka Dynia i Pan Kanciasty z trudem się od siebie odrywają.

Pan Kanciasty: Wreszcie. 
Ciotka Dynia: Już dłużej nie mogłaś się grzebać kochana. I co ty masz na sobie? Nie mogłaś założyć sukienki? Tylko ten paskudny dres jakbyś szła z psem na spacer, a nie witała dawno niewidzianą ciocię.

Gena ( myśli ): Zaczyna się.

Gena: Ależ ciociu...
Ciotka Dynia: Dość, dość. Nie stawia się ależ na początku zdania. Ile razy mam ci to tłumaczyć. No, ile?

Trochę dalej Pan Kanciasty w podobnym stylu wita Konrada.

Pan Kanciasty: Jak ty się ubrałeś chłopcze? Nie potrafisz powitać swojego nauczyciela w ładnej białej koszuli i marynarce?
Konrad: Też białej?
Pan Kanciasty: Nie bądź taki dowcipny, dobrze. Trochę szacunku dla twojego starego nauczyciela.
Konrad: Mówił pan coś o niej. Gdzie ona?
Pan Kanciasty ( chwilę się zastanawia ): Poszła sobie, bo się nie mogła ciebie doczekać, ale za to poznałem tu miłą panią.

Pan Kanciasty wskazuje na Dynię. Podchodzi do niej. Pokazuje jej Konrada.

Pan Kanciasty: Poznaj proszę mojego dawnego ucznia. Konrad ukłoń się pani.

Konrad kiwa głową. Nic go nie obchodzi nieznajoma.

Ciotka Dynia: A to moja siostrzenica Genia.
Gena ( oburzona ): Nie Genia, tylko Gena.

Konrad i Gena patrzą na siebie niechętnie.

Gena ( myśli ): Wypierdek.
Konrad ( myśli ): Babiszon.

Pan Kanciasty: Szkoda czasu. Idziemy. Bierz chłopcze moją walizkę.
Konrad: Dokąd idziemy?
Pan Kanciasty: Jak dokąd? Przecież wiadomo, że do ciebie. Mieszkamy razem jak za dawnych dobrych czasów.

Konrad ( myśli ): Co?!

Ciotka Dynia: Geniu weź proszę tę torbę i idziemy.
Gena: Gdzie idziemy?
Ciotka Dynia: Do ciebie. Na razie wspólnie dzielimy mieszkanie. Cieszysz się?

Gena ( myśli ): Co?!

Dialog 3.

Miejsce: Dworzec Sensbezsensu, a potem wnętrze pociągu.

Pewnie chwyciliby Konrad za walizkę, a Gena za torbę. Oboje nie potrafią się przecież przeciwstawić. 

Już się pochylają nad bagażami. Jedno i drugie z westchnieniem, gdy nagle rozlega się stukanie laski. Za jednego z dużych słupów wyłania się mężczyzna w czarnych okularach i z białą laską. 

Mężczyzna: Pociąg czeka. Czas ucieka. Wsiadaj szybko.
Konrad i Gena idą wzrokiem za mężczyzną. Widzą stojący na poboczu pociąg inny niż pozostałe. Duży. Lśniący bielą. 

W tej samej chwili oboje postanawiają wsiąść do niego i odjechać. Gdziekolwiek, byle jak najdalej od Pana Kanciastego i ciotki Dyni. Jak postanowili tak robią. Razem z nieznajomym wsiadają do pociągu. 

Pan Kanciasty i ciotka Dynia stoją jak skamieniali. Nie mogą uwierzyć w to, co zobaczyli czyli w Konrada i Genę w pociągu. Dopiero, gdy rozlega się gwizd lokomotywy, stukot kół, przytomnieją i zaczynają krzyczeć.

Pan Kanciasty: Konrad wracaj.
Ciotka Dynia: Genia co ty robisz?

Tymczasem Konrad i Gena wchodzą do przedziału za nieznajomym. Siadają obok niego przy oknie. Gena bliżej, Konrad trochę dalej.

Konrad ( z gniewem ): Po co za mną polazłaś?
Gena ( też z gniewem ): Ja za tobą? To ty polazłeś za mną.

Nieznajomy: Przestańcie się kłócić. Naprawdę oboje poszliście za mną.
Konrad ( nadal zły ): Czego się pan wtrąca. Nikt pana o zdanie nie pyta.
Nieznajomy: Nie jesteś ciekawy, gdzie jedziemy?

Mężczyzna zdejmuje okulary. Patrzy teraz na nich zielonymi oczami. Hipnotyzuje oboje swoim spojrzeniem. Gena i Konrad od razu się uspakajają. Złość zastępuje ciekawość zgodnie z sugestią nieznajomego.

Konrad: Gdzie?
Nieznajomy: Do Mostu Nicości. 
Gena ( dziwi się ): Nicości?
Nieznajomy: Tak. Jedyne miejsce, które pozwoli nam uciec stąd raz na zawsze.
Konrad: To znaczy?
Nieznajomy: Znikniemy. Nigdzie już nie będziemy ani tam, ani tu, nigdzie.
Gena: Umrzemy?
Nieznajomy: My już umarliśmy, a teraz znikniemy.
Konrad: Jak to umarliśmy?
Nieznajomy: Nic nie wiecie? 
Gena i Konrad: Nic.
Nieznajomy: Sensbezsens, z którego odjeżdżamy, jest miastem po śmierci.

Gena i Konrad patrzą na mężczyznę z niedowierzaniem. 

Konrad ( myśli ): Pijany albo wariat.
Gena ( myśli ): Idiota jakiś.

Nieznajomy: Nie musicie wierzyć. Jeśli się nie uda, wrócicie tam z powrotem, a o waszym dawnym życiu przypomni wam telewizor.
Gena: Telewizor?
Nieznajomy: Tak. Każdy tutaj go ma. Tyle, że nie działa. Nie można go tak sobie włączyć. On włącza się sam w odpowiedniej chwili. Pokazuje widzowi jego świat, ten, z którego przybył do Sensbezsensu.
Konrad: Niemożliwe.
Nieznajomy: Zobaczysz albo i nie, bo przejedziemy przez most i znikniemy.
Gena: I co wtedy?
Nieznajomy: Znikniemy. Uwolnimy się od wszystkich światów. Całkowicie przestaniemy istnieć.
Gena: E, nie wiem czy ja chcę?
Konrad: I ja nie wiem.
Nieznajomy: To po co za mną wsiedliście? Wysiadajcie na najbliższej stacji przed mostem i wracajcie do swoich bliskich.
Konrad: O nie. Pan Kanciasty nie jest moim bliskim.
Gena: Ciotka Dynia też nie jest nikim bliskim. Ja już wolę ten most niż życie tu z nią.
Konrad: Ja też.

Mężczyzna się uśmiecha. Ani Genie, ani Konradowi nie przyszło do głowy, żeby się zapytać, kim on jest. Jakby przyszło, on i tak by im nie powiedział. To tajemnica również dla nas.

Pociąg przejeżdża przez miasto. Widać jego dziwne, niepasujące do siebie kawałki. Dzielnica Nudodeprecha odznacza się wysokimi szarymi wieżowcami z małymi fragmentami zieleni bez drzew. Wszystko ułożone w kształt wstęgi Mobiusa.

Wstęga Mobiusa M. C. Eschera.

 Ten kształt dokładnie widać z mostu, który jest ponad miastem. Wielki, tęczowy, piękny. Jeszcze nie widać przeciwległego brzegu.
Konrad, Gena wypatrują go z nosami przy oknie. Tylko nieznajomy nie wykazuje żadnych oznak zainteresowania jakby wiedział, co nastąpi. Może wie?

Nieznajomy ( myśli ): Ludzie są tylko pionkami w nieznanej im grze.

Dialog 4.

Miejsce: Gdzieś.
Gracz 2: I co dalej?
Gracz 1: Co ma być. Wrócą. Przecież pionki nie uciekają.
Gracz 2: A gracze?
Gracz 1: Sam sobie odpowiedz na to pytanie.


P. S. I znów opowieść poprowadziła mnie nieznaną drogą. Naprawdę miało być inaczej, ale potem pojawił się nieznajomy i wszystko przewrócił do góry nogami. Chcecie ciąg dalszy?

 






 


  







  






 

wtorek, 12 września 2017

Wir czasu.

Rzadko się zdarza, a jak już, to najczęściej sztuczny, wywołany przez istoty, którym nie spodobał się bieg zdarzeń. Zmieniają więc i jednocześnie tworzą nową, alternatywną wersję świata. Jak to jest? Ciężko naprawdę wytłumaczyć, ale spróbuję Wam pokazać.






















Rozmowa.

Zwyczajne wnętrze zwyczajnego pubu i oni z pozoru zwyczajni. Siedzą przy stoliku z tyłu sali z dala od innych. Ubrani jak faceci, którzy przed chwilą zsiedli ze swoich szybkich mechanicznych koni. Czarne skórzane kurtki, czarne spodnie i koszulki. Tylko okulary niepasujące do tego. Pierwszy, tak go nazwijmy z braku innej nazwy, ma seledynowe, a Drugi turkusowe. Wyglądają w nich nierealnie jak przerysowane postacie z komiksów. Może, gdyby inni nie zajmowali się sobą, jedzeniem, piciem, towarzystwem lub jego brakiem zauważyliby, że oni tu nie pasują i nie tylko z powodu swoich okularów. Jednak jest jak jest i nikt nie patrzy na facetów.

- Wiesz, że trzeba to odkręcić. On nie żyje, a miał żyć - tłumaczy Pierwszy Drugiemu.
- Wiem. Teraz tylko wir to odkręci.

- Zapłacisz za to.
- Nie pierwszy, nie ostatni raz.

- A co z nią?
- No, co, posiedzi sobie w szpitalu. Schizofrenia teraz dość modna i zaburzenia dysocjacyjne też.

- Zrób tak, żeby śladu nie było.
- Tak będzie.

Drugi podnosi się z miejsca. Usłyszał już wszystko. Dalsze siedzenie z Pierwszym nie ma sensu. Patrzenie na niego sprawia jedynie ból. Przypomina, że sknocił, a to z powodu pewnej Fabularki, którą wciąż kochał. A ona jego? Nie wiadomo. W każdym razie przeżył z nią wspaniałe, namiętne chwile. Na tyle się zapomniał, że gra potoczyła się bez jego udziału. W rezultacie pionek Weronika zabiła pionka Marka. Mistrz się wściekł, bo pionek Marek jeszcze był potrzebny. Teraz nie kto inny, ale on, Drugi musi odkręcić to co się stało czyli przywołać wir czasu. Albo mu się uda albo pożegna się ze swoim życiem. Mistrz nie toleruje nieudaczników. Każdego karze śmiercią mniej lub bardziej szybką.

Drugi westchnął. - Musi się udać - pomyślał, ale wcale nie dodało mu to otuchy.

Eugenia i Stanisława.

Zrobiło się ciepło, słonecznie, więc obie emerytki-plotkarki zajęły jak zwykle ławkę przed blokiem. Tutaj wszystko i wszystkich widać. Życie sąsiadów podane na tacy.

- Gorąco, a stopy i tak mi marzną - poskarżyła się Eugenia.
- Byłaś u lekarza? - Stanisława wykazała umiarkowane zainteresowanie.
- Nie mówiłam ci? Byłam u tej naszej Kwiatkowskiej.
- I co?
- Nic. Poleciła mi jakąś maść rozgrzewającą i dała skierowanie do naczyniowca. Zapisałam się na październik.
- Dwa miesiące czekania, a przede mną do gastrologa trzy i dwa do ortopedy, a jeszcze...
- Zobacz Weronika - przerwała jej Eugenia - Co ona tu robi? Przecież ją policja zabrała.

Eugenia z wrażenia aż wstała z ławki, żeby lepiej przyjrzeć się dziewczynie, która powoli zbliżała się do domu Klementyny, sąsiadki Eugenii i Stanisławy.

- Jaka policja? Co ty gadasz? - zdziwiła się Stanisława.
- Nie pamiętasz? Zabiła tego swojego faceta?!
- Jakiego faceta? Ona nie ma żadnego. Dopiero wróciła ze szpitala.
- Ale ja widziałam ...

Eugenia poczuła dziwny zimny prąd powietrza wzdłuż kręgosłupa i  nagle nie była już niczego pewna.

Weronika.

Wreszcie wyszła ze szpitala. Jest na wolności. Przed nią wielka przestrzeń, możliwości, szanse, ale pod warunkiem, że to coś, co w niej jest, się nie odezwie. Pod warunkiem, że blokada założona przed tamtą podziała również teraz.

Weronika z duszą na ramieniu idzie do swojej ciotki. Chce odnowić z nią relacje. Zawsze ją kochała i naprawdę nigdy nawet nie myślała o tym, żeby ją skrzywdzić, a jednak ją skrzywdziła. Nieważne, że nie ona, że ta druga, współlokatorka ciała Weroniki. Niechciana współlokatorka i nieznana aż do regresji hipnotycznej, którą zafundowała Weronice Florentyna, sąsiadka ciotki. 

Na skrzyżowaniu blisko bloku ciotki Weronice miga sylwetka przechodzącego przez ulicę Marka jej ukochanego mężczyzny, pierwszej i ostatniej miłości. Już podrywa się do biegu za nim, gdy ktoś z tyłu łapie ją za rękaw.

- Idiotko, chcesz wpaść pod samochód - krzyczy na nią chłopak w jaskrawozielonej koszuli z długim rękawem. - Nie widzisz, że światło się zmieniło.

Rzeczywiście zmieniło. I jakby coś w powietrzu zawisło. Weronika nie bardzo wie co, ale nic dobrego. Cień grozy? Narastający w skroniach, za oczami ból? Czarne okulary chłopaka, który wreszcie ją puszcza? A może to, że Marka już nie ma? Tylko hałas pędzących samochodów. Zapach spalonego asfaltu, kurzu unoszącego się w powietrzu, ludzkiego potu.

Weronice pociemniało w oczach. Już prawie upadła na trawnik. Prawie straciła przytomność, gdy znów ta sama dłoń ją chwyciła.

- Słabo pani? Przepraszam, że tak na panią naskoczyłem, ale naprawdę mogła pani wpaść pod koła. Może wezwać pogotowie?
- Nie, w porządku. Nic mi nie jest.

Przykre wrażenia mijały. Nawet ból głowy. Zamiast tego pojawiło się uczucie, że coś straciła, ale co? Nie pamiętała.

Florentyna.

Śniła jeden ze swoich bardzo rzeczywistych snów.

Zjechała windą do podziemnej okrągłej sali. Tutaj przed ekranami siedział facet w czarnych spodniach i czarnej koszulce, ale w turkusowych okularach. Ekrany duże, małe rozmieszczone były wokół na wszystkich ścianach.

W chwili, gdy pojawiła się Florentyna, pokazywały spotkanie Weroniki z Markiem. Każdy inny etap spotkania. Na tym na przeciwko Marek przechodził przez ulicę i Weronika też. Szedł tuż przed nią. Zobaczyła go i dogoniła.

- Marek?! Pamiętasz mnie?
- Wiki, jak mógłbym zapomnieć.
W jej i jego głosie brzmiał zachwyt.
- Co tu robisz? - dziwił się on. - Masz chwilę? Wejdziemy do mnie?
- Idę do ciotki, ale czemu nie.

Przyjęła jego zaproszenie i dalej szli już razem. Trzymali się za ręce. Tyle czasu minęło od ich ostatniego spotkania, a między nimi nadal iskrzyła namiętność.

- Czy to możliwe, żeby Marek z nikim się nie związał? - zastanawiała się Weronika.
- Rozwiodłem się dwa lata temu - powiedział jakby czytał w jej myślach.
- Fantastycznie, znaczy się wybacz. Przykro mi.
- Nie gadaj. Jasne, że fantastycznie, bo ciebie spotkałem.

Po drodze do mieszkania Marka zatrzymywali się. Całowali jakby nie mogli wytrzymać ani sekundy dłużej bez siebie, bez natychmiastowej bliskości.
- Poczekaj. Tylko zadzwonię do ciotki. Powiem jej, że przyjdę później - powiedziała między jednym pocałunkiem, a drugim.

Florentyna patrzyła zachwycona. Cieszyła ją ta miłość. I wcale nie chciała patrzeć na ciąg dalszy, którego szczegóły znała przecież z innego swojego snu. Jednak coś zmusiło ją do odwrócenia głowy, do spojrzenia na sąsiedni ekran.

Weronika i Marek się kochali. Ich ciała pulsowały radością. Odprawiały wieczny taniec miłości. Ona na nim poruszała biodrami. On w niej i pod nią. Jego palce sunęły po tali Weroniki. Wokół jej brzucha rysowały wzory jakby kody ich wiecznej miłości. Posunęły się w górę do piersi. Pod ich dotykiem Weronika zgięła się w rozkoszy. Przylgnęła cała do niego, do jego warg, jego języka, jego palców. Po chwili znów się uniosła. Ścisnęła go udami. Ścisnęła waginą. Pulsowała ekstazą.

Florentyna poczuła jak robi się jej gorąco. Udzieliła się jej atmosfera rosnącego między kochankami pożądania. Przymknęła oczy. Chciała tylko ochłonąć, a może wręcz przeciwnie poczuć choć część z przyjemności tych dwojga.

Gdy po chwili uchyliła powieki, obraz przed nią  był inny. Weronika ta sama, ale pod nią młody chłopak. Porusza się na nim, ale w jej ruchach brak poprzedniego szaleństwa miłości. Są bardziej mechaniczne, wyuczone, na pokaz. 

Chłopak tego nie widzi. Chłonie ją jak Marek. Przeżywa z nią rozkosz. Eksploduje w niej swoją męskością. Na Weronice nie robi to żadnego szczególnego wrażenia. Obojętnie kończy swoje ruchy. Przytula się do niego. Całuje go. Słucha wyszeptanych w ekstazie słów:
- Kocham cię. Jesteś słodka.

Facet siedzący przy ekranie zaciera ręce.
- Udało się - mówi sam do siebie.

Dziwne, Florentyny nie zauważa. A ona bardzo, by chciała, żeby na nią spojrzał, żeby ją zobaczył, żeby jej wytłumaczył, o co tu chodzi. Już otwiera usta, żeby go zapytać, gdy jakaś siła zaczyna ja pchać do tyłu w stronę windy, którą tu przyjechała.

- Wróć. Obudź się. Zapomnij - mówi jej jakiś głos. - Musisz dla twojego dobra.

Florentyna się opiera tak mocno, że zaczyna boleć ją głowa. Budzi się z uczuciem napięcia zza oczami i po środku czoła. Ostatnie strzępy snu się rozrywają. Giną w niepamięci.

Eugenia i Stanisława.

- A jednak Weronika ma kogoś - chwali się ostatnią informacją Eugenia.
- Tak? Kogo? - dziwi się Stanisława.
- Student medycyny.
- Pewnie go w szpitalu poznała.
- Wyobraź sobie, że nie. Tutaj niedaleko na przejściu.
- Coś takiego. Klementyna musi być szczęśliwa.
- Raczej zadowolona, bo jak na razie Weronika się na nią nie rzuca, ale mieszkać z nią i tak już nie zamierza. Dobrze, że ta koleżanka ją do siebie przyjęła.
- Matka nie chciała?
- Matka tu nie mieszka. Poza tym jest ojczym, a oni ze sobą na bakier.
- No, tak.

Obie westchnęły i zamilkły, zastanawiając się o czym by tu jeszcze i o kim sobie opowiedzieć.

Gdzieś w innym miejscu.

- I jak, może być? - pyta się Drugi Pierwszego.
- Tak, ale miej na nią oko, bo następnym razem już ci tak łatwo nie przejdzie.

Słowo.

Pojawiło się nie wiadomo skąd i nie wiadomo po co. Pojawiło się w głowie Florentyny. Wir czasu. Co znaczyło? Florentyna nie wiedziała. Czuła je jedynie jak dreszcz wzdłuż kręgosłupa. Coś na pograniczu oka, gdy odwracasz się od lustra. 


P. S. Może kiedyś dojdzie do tego. Przypomni sobie swój sen, a Weronika czy zda sobie sprawę, że pojawiła się nowa wersja jej życia?  I co będzie dalej? Jesteście ciekawi? 














 



 


wtorek, 5 września 2017

"VOLTA" - Juliusz Machulski - 2016'/2017'

Witajcie po wakacjach i urlopach. Odpoczęliście? Ja tak sobie. W ostatniej chwili pokrzyżowały się moje plany wyjazdowe i zostałam w mieście, ale to już całkiem inna historia.

Zaczynam od czegoś nowego, jeszcze u mnie niespotykanego. Gościnnie wystąpi na blogu Maciej Markisz ze swoją recenzją. Zanim przejdziemy do tekstu kilka słów o Macieju. 

Był blogerem Zwierciadła i Newsweeka. Obecnie pisze na Zażyj kultury. Bardzo lubi filmy. Poniżej jeden z obejrzanych przez niego filmów, który warto obejrzeć.




Nowa komedia kryminalna Machulskiego jest filmem długim jak na komedię. Zważywszy że wprowadzone są tu wątki historyczne, wątki i smaczki rodem z dramatu magicznego (nawiązania do stylu filmu: "RĘKOPIS ZNALEZIONY W SARAGOSSIE") oraz rzetelnie poprowadzona i powoli odkrywana przed widzem fabuła kryminalna - filmem długim już nie jest, bo dzięki wypełnieniu tymi tematami aż 1 godz. i 45 min. obrazu, film nie jest nudny i umyka całkiem szybko. Po wyjściu z kina miałem bardzo jednoznaczne odczucia:

  --  BAWIŁEM SIĘ DOBRZE

  --  spędziłem czas na dobrej rozrywce

  --  nie powaliło mnie

  --  TO NIE BYŁ PRZEŁOM W DOROBKU KINA

  --  to nie był także przełom w wielkim i wytrawnym dorobku Machulskiego

  --  nie żałuję

  --  warto "VOLTĘ" polecać jako dobre kino, ale polecać z umiarem.


Głowy nie urwało, nie było zaskoczenia jak przy premierze "SEKSMISJI" - tytułowy bohater ewidentnie w pewnym momencie robi rozpaczliwe miny 
(w bardzo udany sposób) 'gdzie ja jestem, niech ten Matrix się skończy', które są filmowym ukłonem wobec kultowej roli Jerzego Stuhra - i nie było myślowego kataklizmu jak przy premierze "VABANKU" -- Machulski doskonale wyspecjalizował się w eleganckich komediach kryminalnych, gdzie każda nacechowana jest smaczkami kinowymi, smaczkami wziętymi z realnego życia, zabawą w oprowadzanie widzów po kinowym miasteczku i jego historii -- ale mimo to... "VOLTĘ" muszę pochwalić. :) Każdy film Machulskiego to nawiązania, nawiązania i jeszcze raz nawiązania. Subtelności, ukłony i kalki wzięte z oraz odnoszące się do przeszłych już klasyków.

"VOLTA" to bardzo delikatne polskie "ŻĄDŁO"!

Nie sposób nie wspomnieć o zachwycających zdjęciach i magicznie ukazanym mieście: LUBLINIE, do którego zaprasza nas wielki reżyser. Jasną jest więc sprawą, że cały projekt chętnie wsparło nasze miasto znane z zabytków, starówki, starych kamieniczek, uroczych zakątków i uliczek i imprez kulturalnych. Znane z ośrodków uniwersyteckich, nowych projektów, lokalnej telewizji, powiewów historii i historyjek z czartem w tle oraz z nawiedzonych artystów wszelkiej maści.

Jak zwykle u Machulskiego znajdziemy i tu błyskotliwe dialogi, teksty, które zapewne przejdą do języka 'ulicy i kina' - urocza "mimika dupy" - i wszystkie uwagi językowe, jak zwykle u Machulskiego znajdziemy wytrawne aktorstwo i... pewne wpadki oraz nieścisłości logiczne, co uważam już za pewną stałą w kinie Machulskiego.

W moim mniemaniu jest jednak bezsensem w tego rodzaju filmach - obrazach z przymrużeniem oka i dystansem - szukać dziur logicznych i podniecać się takowymi wpadkami.

Tak, można się przyczepić do kilku motywów - i cóż z tego? Film jest dobrą zabawą i na takową należy się wybrać, oczekując właśnie tego, a nie serialu kryminalnego w typie: 'Zagadki LA' i inne takie kryminałki na dość poważnie.

Machulski tradycyjnie już pokazuje ugruntowanych w świecie kina tytanów, ale także pokazuje nowe twarze i twarze nieco - z różnych powodów - zapomniane. I tak przeplata się słodki motyw kamerzysty, karłów-supermanów, hackera z krytyką mediów, wielkiej, czasami prostackiej polityki i polityków, z ochroniarzami i wielkim 'come backiem' do świata żywych w kinie masowym - powalający Pazura.

Cała historia i intryga jest dość urocza, film trzyma się kupy i w ostatecznym podliczeniu robi dobre wrażenie. Nie jest to już trzęsienie ziemi jak przy "VABANKU", raczej zabawa i ridley-owskie odnośniki do kina własnego i całego kina.

Krytyka i wielcy oficjele mają to do siebie, że niemiłosiernie często przyczepiają się każdego możliwego detalu, wpadki i wypełniają świat narzekaniem, że mogło być lepiej.

Ja do tego narzekania przyłożyć się nie chcę i choć film mnie nie powalił, zachęcam do jego poznania i poznania skrawków ładnego i momentami magicznego Lublina.

Świetne aktorstwo na każdym poziomie i nie pieprzmy, że tak bardzo panowie przyćmili kobitki, po prostu reżyser pokazał tak historię i "słodkich" panów, że na przemian chcemy dawać kopniaka, ucałować, uszczypnąć, pochwalić, pogłaskać i dać lanie. :)

Volta to kogel-mogel lepszy od ridleyowskiego "Prometeusza" i znajdziemy w nim ukłony do: "Żądła", "Pamiętnika znalezionego w Saragossie", do "Vabanku", do "Vinciego", "Seksmisji", "Matrixa", "Obcego" (kobiety wojowniczki i zabawa w tworzenie kontynuacji filmowej serii), do "Don Kichota z La Manchy", do pięknego pokazywania Londynu (tu Lublina znakomicie zareklamowanego na cały świat) ręką braci Hughes, do wspominanych zabaw filmowych Ridleya Scotta i wielu, wielu innych filmów... do całej serii i wszystkich filmów w type "Ocean 's Eleven"... do filmów i ręki reżyserskiej Petera Weira, równocześnie wnosząc w znakomity sposób dużo lekkości znanej z czeskich komedii i komedii magicznych w typie "Arabeli".

"Volta" jest trochę na niepoważnie, ale podejmuje poważne tematy z dziedziny współczesnej telewizji, wszelkich masowych środków komunikacji, wpływania na innych ludzi - na każdym poziomie i wielkiej polityki. Tu każde słowo, gest i relacja międzyludzka jest znacząca i ważna.

Obejrzyjcie koniecznie ten film dla prawdziwych facetów i prawdziwych kobiet, nie braknie tu podtekstów, filmowych sztuczek, emocji, tajemnicy i chęci prawdziwej bitki!

I powiedzcie; któż z Was nie został w życiu oszukany przez gang zwariowanych karłów-batmanów lub... magicznych Cyganów?

LUBLIN WYMIATA - MACHULSKI CZARUJE - KOLEJNY RAZ W ŻYCIU.

Za genialne epizody i kreacje aktorskie (Zielińskiego, Pazury, Braciaka, Żurawskiego, Olgi Bołądź, Stelmaszyka, Tomasza Kota i innych) - po przemyśleniu całości i swoich gorących odczuć zaraz po obejrzeniu - podnoszę ogólną ocenę z 8 punktów na zasłużone 9.

Dobre kino Machulskiego - to jest to.


  . . .

Maciej Markisz
(Filmy oceniam w 10-st. skali, gdzie i 0, i 10 są u mnie punktami skali ocen.)


P. S. Tą recenzją otwieram dla Was furtkę występów gościnnych u mnie na blogu. Wszystko pod warunkiem, że Wasze teksty mieszczą się w jednej z moich blogowych kategorii, a więc są: recenzjami filmów i książek, opowiadaniami lub wierszami.

wtorek, 4 lipca 2017

Każdy i żaden.

Już pora na nich. Na przybyszów z innego świata, wymiaru, w zasadzie nie wiadomo skąd. Na pewno innych, wymykających się umysłom zwykłych ludzi, żyjących na granicy ich wzroku, wiedzy, możliwości, odczuć. Najczęściej pojawiających się w snach tych zbyt wrażliwych. Tylko oni zdają sobie czasem sprawę z ich obecności. Próbują ich złapać i płacą za to chorobą psychiczną w najlepszym wypadku. 
Czas na graczy.

Zdjęcie z tej strony.


Dzień 1.

Przeniósł się tu na prośbę Mistrza. Wiadomo, co znaczy taka prośba. Spróbuj jej nie posłuchać, a zobaczysz. On już zobaczył. Dlatego się zgodził. Stał teraz w czymś co ludzie nazywają blokiem, na klatce schodowej. Potrzebne informacje i słowa pojawiały się, wtedy gdy ich najbardziej potrzebował, więc zaraz jej powiedział:

- Dzień dobry.
- A pan tu kto? - zapytała.
- Nowy sąsiad szanownej pani.
- Do mieszkania po Tosi czy innego? - wciąż chciała wiedzieć.
Zgadła pani.
- Czyli do którego?
- Do 13.
- O, matko - krzyknęła i już jej nie było.

Wiedział, że na razie, że prędzej czy później jeszcze go zaczepi. W końcu to przecież naczelna plotkara i jednocześnie osoba, z którą trzeba się liczyć, jeśli chce się mieć święty spokój. Wiedział, że przed chwilą rozmawiał z emerytką Eugenią.

Eugenia i Stanisława.

- Widziałaś go? - była ciekawa Stanisława.
- Tego nowego? Tak. Całkiem, całkiem, facet na poziomie. Powiedział mi dzień dobry i miłego dnia.
- Mnie też. Jest taki elegancki.
- Właśnie i jeszcze taki ...

Po raz pierwszy Eugenii zabrakło słów. Spodobał się jej nowy sąsiad, chociaż nie wiedziała dlaczego, ale czy wszystko musi wiedzieć. Najważniejsze, że miły, sympatyczny, przystojny i nawet w odpowiednim wieku, gdyby kiedyś...

- O czym tak myślisz? - z marzeń wyrwał ją głos Stanisławy.
- A nic, tak mi coś do głowy przyszło.
- Coś? Wiesz, że znów mi się przyśnił ten piasek i woda.

Eugenia nie słuchała. Jej myśli odpłynęły ponownie w stronę nieznajomego.

Dzień 2.

- Aleksandra to która? - zapytał Florentynę.

Spojrzała na niego jakoś dziwnie, zanim odpowiedziała.

- Czego pan od niej chce?

Teraz on na nią spojrzał. Czyżby go wyczuwała? Czyżby była jedną z wielu? Jeśli tak, chciałby ją bliżej poznać. Pociągały go wrażliwe kobiety, kobiety obdarzone mocą, o której nie wiedziały. A ona nie wiedziała? Na pewno?

- Mam do niej sprawę - przerwał w końcu długie milczenie. - Słyszałem, że potrafi uzdrawiać, ale widzę, że pani też potrafi.

Celnie trafił, bo się uśmiechnęła. Przestała czuć nieufność i lęk. Teraz wystarczy tylko odpowiednio ją poprowadzić, a ona już zrobi wszystko.

- Ktoś panu bzdur nagadał. Ani ja ani nikt tutaj nie potrafi uzdrawiać. I nie ma tu żadnej Aleksandry.
- Pani Eugenia twierdzi coś innego.
- Eugenia jest już starą kobietą. Czasem coś powie bez sensu.

A jednak bała się, a może to coś innego. Tutaj jest inaczej niż tam skąd przybył. Wydaje ci się, że już trzymasz pionek, a tymczasem pionek leży gdzieś daleko. Ale przecież zbliżył się do niej. Uśmiechała się. Ufała. I nagle, nie chce mówić.

- O pani raczej mówiła prawdę: piękna. Da się pani zaprosić na kawę? - spróbował ją podejść z innej strony.
- Nie piję kawy to pierwsze. Po drugie nie umawiam się z nieznajomymi. Po trzecie Eugenia nigdy by o mnie tak nie powiedziała. Wybaczy pan, spieszę się.

Odwróciła się i odeszła.

- Jeszcze się spotkamy - obiecał jej w myślach.

Eugenia i Stanisława.

- Ma na imię Karol - poinformowała Eugenia Stanisławę.
- Przedstawił ci się? - zaciekawiła się Stanisława.
- Naprawił mi pralkę. I wyobraź sobie nie chciał pieniędzy.
- Nic nie chciał?
- Nie. Tylko pytał o Aleksandrę.
- O Aleksandrę, a po co mu ona.
- Podobno jego brat ma raka i myśli, że ona mu pomoże.
- I co mu powiedziałaś?
- No, co. Pokazałam mu blok, w którym mieszka, ale numeru mieszkania nie znam.
- Może lepiej.

Stanisława westchnęła. Jeszcze wczoraj sąsiad robił na niej podobnie jak na Eugenii pozytywne wrażenie. Dziś po kolejnym śnie o piasku i wodzie, czuła dziwny niepokój. Uczucie pogłębiło się, gdy zobaczyła sąsiada. Przypadek?

Dzień 3.

Karol. Tak go Mistrz nazwał, gdy go tu wysłał. 
- Ludzie mają imiona, więc ty będziesz Karol - oznajmił, zanim przedstawił mój swój plan.

Zgodził się. Musiał jak na wszystko inne. Na wygląd i pewne ograniczenia. Niektórych umiejętności nie mógł tu używać chyba, że w wyjątkowych okolicznościach. Teraz się takie pojawiły. Tak sądził, bo nie udało mu się w zwykły sposób zdobyć adresu Aleksandry. Swoją drogą dlaczego Mistrz właśnie jej pragnął? Utalentowana i co z tego. Inne też są. Zdarzają się w każdym razie. Co w niej nadzwyczajnego, godnego uwagi? Nie, nie może o tym myśleć. Mistrz by nie pozwolił. Nie na tym polega jego zadanie. Ma dotrzeć do niej. Zabrać ją. Nic więcej.

Karol przywołał się do porządku. Usiadł. Skupił się. Wszedł w stan medytacji, a potem opuścił ciało.

Aleksandra zobaczyła go w swoim śnie. Od razu ją rozgniewał. Zepsuł jej lot nad Ziemią. Unosiła się lekko. Przepełniała ją radość, a on wszystko zepsuł. Pociągnął za rękę. Zmusił do lądowania.

- Zaprowadź mnie do swojego domu - rozkazał.
- Nie - spróbowała się wyrwać, ale on trzymał mocno.
- Zaprowadź pókim dobry.
- Nie.

Uderzył ją w twarz jak kiedyś matka, gdy podsłuchała jej rozmowę z kochankiem. 

- Nie będę się powtarzał. Zrób, co powiedziałem.

- Ratunku - krzyknęła.

W powietrzu coś załopotało. Wielki czarny nietoperz. Ugryzł go w rękę. Podziałało. Aleksandra uciekła, a Karol wrócił do swojego ciała.

- Jeszcze ci pokażę - pogroził palcem w powietrzu.

Każdy i żaden.

Właściwe słowa pojawiły się we śnie razem z kobietą w długiej białej sukni z tak cienkiego i przezroczystego materiału, że prześwitywały przez nią jej ponętne kształty. Podniecały ją jak kiedyś Jagoda

- Tylko ty możesz ją uratować - powiedziała jakby od niechcenia dotykając jej piersi.
- Kogo? - zapytała Florentyna. - I kim ty jesteś?

Czuła jak twardnieją jej sutki. Seks z nieznajomą? Seks z kobietą? Tutaj nie wydawało się tu takie paskudne, dziwne, przecież niespotykane, bo Jagoda to był tylko wyjątek. W dodatku i przede wszystkim efekt złego zaklęcia.

- Podobasz mi się - ręka kobiety powędrowała na dół. Jej palce zaczęły głaskać najbardziej wrażliwe miejsce Florentyny. - Zapamiętaj: każdy i żaden. Pójdziesz do niego. Powiesz mu to i on odejdzie. Powtórz.
- Każdy i żaden - powtórzyła Florentyna.
Potem poddała się przyjemności płynącej z palców. 

Następnego dnia obudziła się mokra i spragniona seksu. Jednocześnie po głowie kołatała się jedna myśl. Myśl jak rozkaz: idź do niego i powiedz mu: każdy i żaden.

Musiała iść, chociaż chciała jeszcze poleżeć, pomarzyć o powrocie Zygmunta, o seksie z nim. Oj, jak bardzo by chciała, ale słowa w głowie jej nie pozwalały.

Poszła więc. Choć nigdy u niego nie była i nie słyszała od Eugenii, gdzie mieszka, trafiła. Jakby coś w niej wiedziało i nią pokierowało.

Zadzwoniła do drzwi. Otworzył.
- Każdy i żaden - powiedziała.
Cofnął się. Zbladł. Tego samego dnia się wyprowadził.


P. S. To już ostatnia moja opowieść przed wakacjami. Teraz odpoczywam i otwieram się na nowe pomysły. Może macie jakieś własne propozycje. Zapytam inaczej: co byście chcieli przeczytać na moim blogu: opowieść erotyczną, psychologiczno-erotyczną, fantastyczną, wiersze, a może recenzje ciekawego filmu, książki lub całkiem coś innego?
 



 

 
 
 

środa, 28 czerwca 2017

Głębia płytkiej wody.

Wpadła w to jak dzieciak, który skacze z mostu do nieznanej wody. Myśli sobie, jaka głęboka, piękna, a tymczasem uderza głową o beton. Wkrótce potem składają go w szpitalu jak mogą. Czasem dobrze, czasem gorzej.

Zdjęcie stąd.

 Rano.

Radomiła śni o plaży. Biały czysty piasek i woda sięgająca do samego horyzontu. Niebieskie, bezchmurne niebo. Turkusowe fale. Ciepło tak bardzo, że pragniesz tylko jednego, zanurzyć się w  wodzie. Nieważne, że nie umiesz pływać. I tak jej pragniesz jak ukochanego, dawno niewidzianego mężczyzny. Choć na chwilę, choć przez chwilę posmakować turkusowej głębi. Pobiegła. Wbiegła całym ciałem. Najpierw tylko kostki, potem kolana, wreszcie uda, brzuch piersi, szyja i twarz. Swobodne opadanie do dna.

- Lubisz to - mówi mężczyzna. 
Pływa obok. Dotyka palcami jej ręki jakby głaskał kwiat.
- Kim jesteś?
- Graczem, a ty jesteś moją grą.

Przyciąga ją do siebie. Czuje go wszystkimi zmysłami. Jedynie oczom się wymyka. Jego kształty, nagość, pośladki, penis są wyraźne, reszta zamazana jakby ginęła w cieniu, tańcząc z innymi cieniami, których tu na dole natura nie poskąpiła. Każdy kwiat, istota, fala oprócz jasnej strony świeci mrokiem.

Tajemniczy mężczyzna też. Jego mrok otula ją. Sprawia każdym swoim ruchem rozkosz. Gdy już jest w niej, nie chce go puścić. Pragnienie rośnie. Nie daje się niczym zaspokoić.

- Wracaj. Zanurz się w głębi płytkiej wody - rozkazuje on. Popycha ją do góry. Wpycha z powrotem do życia.

Radomiła budzi się mokra i jak nigdy dotąd spragniona seksu. Gładzi plecy leżącego obok Kazimierza. Przyciska do nich swoje ciało. Łapie palcami jego męskość. Głaszcze ją. Ściska. Sprawia, że się budzi. Odwraca się w jej stronę. Jej ukochany mężczyzna sadza ją na swoich udach. Wchodzi w nią głęboko. Podniecenie szybko rośnie i opada. U niego kończy się orgazmem, a u niej po raz pierwszy zniechęceniem.

Eugenia i Stanisława.

Siedzą na ławce jak zwykle w ciepły, słoneczny dzień, gdy w domu zbyt gorąco, a poza domem zbyt mało sił, żeby iść gdzieś dalej.

- I co ty na tę moją chorobę? - pyta Eugenia.
- A ty na moją? - żali się Stanisława.
- Jaką ty masz chorobę, co? Boli cię trochę brzuch i nic więcej, a mnie serce. To coś o wiele gorszego - oburza się Eugenia.

- A może to rak. Skąd wiesz, że to nic takiego - również oburza się Stanisława.
- Gadasz, rak od razu. Mnie się śniła czarna woda. To znak, że moja choroba jest poważna.
- Mnie też się śniła i piasek.
- Dziwne, zawsze ci się śni to samo.  
- Mężczyzna siedział na tym piasku i powiedział...
- Że co? Umrzesz zaraz?
- Głębia płytkiej wody.

Południe

Radomiła zabiera się za robienie obiadu. Bardzo nie lubi tego zajęcia, ale tutaj nabiera ono innego znaczenia. Mieszka przecież ze swoim ukochanym mężczyzną. Wreszcie są razem. Ona musi, chce pokazać mu jak bardzo go kocha. Jak cieszy się tym, że w końcu dzielą wspólne życie. Poza tym pragnie jakoś zapomnieć o swoim porannym niezadowoleniu. Zetrzeć chwilę swojej słabości, gdy znów tak jak dawniej przygniótł ją ciężar niezaspokojonego seksualnie ciała.

Radomiła obiera ziemniaki. Stara się maksymalnie skupić na tej czynności. I naprawdę idzie jej świetnie do pewnego momentu. Już ma myć obrane warzywa, gdy pojawia się on. Mężczyzna ze snu.

- Podoba ci się - oznajmia, a Radomiła zdaje sobie sprawę, że nic jej się nie podoba. 
- Głębia płytkiej wody - dodaje on.
- Kim ty jesteś? Czego ode mnie chcesz? 

Ostatnie słowa nieznajomego złoszczą Radomiłę. Nawet nie wie dlaczego. Czuje jednak, że kryje się w nich coś złego. Coś się chowa na granicy jej oczu tak jak twarz i szczegóły wyglądu mężczyzny. Mógłby być kimkolwiek i nikim jednocześnie.

- Tak, masz rację - mówi on, a potem się rozpływa jak chmura na niebie.

Eugenia i Stanisława.

- Późno się zrobiło. Pójdę już.
Eugenia zrywa się z miejsca jak oparzona. Czyżby słowa Stanisławy zrobiły na niej tak wielkie wrażenie, że potrzebuje czasu, żeby je przetrawić?

- Widziałam wczoraj naszą Miłkę - chwali się Stanisława jakby nie słyszała tego, co powiedziała przed chwilą Eugenia.
- I co? - ciekawość Eugenii powraca.
- Cały czas z tym starym facetem. Ja nie wiem. Miała tu młodego to woli starego.
- Nie trafisz za nią jak za nimi wszystkimi młodymi.
- I za Florentyną.
- Właśnie, a co u niej.
Wywołany dziwnymi słowami niepokój mija. Eugenia i Stanisława znów beztrosko plotkują.

Wieczór

Kazimierz wraca do domu. Czuje na sobie ciężar minionego w pracy dnia. Jednocześnie cieszy się, bo już niedługo zobaczy ją. Usiądą. Napiją się. Zjedzą. Może obejrzą coś w telewizji. W każdym razie na pewno będą razem.

Jednak w domu wita go cisza i ciemność jakby Radomiła gdzieś sobie poszła, może odwiedzić swoich bliskich.

Kazimierz wzdycha. Nie lubi samotnego siedzenia.

Wchodzi do pokoju i staje porażony tym, co widzi. Radomiła siedzi w jednym z dwóch brązowych foteli. Oczy ma zamknięte. Śpi, medytuje, rozmyśla?

- Kochanie, co się stało? Dlaczego tak tu siedzisz po ciemku?
Kazimierz pochyla się nad nią. 
- Nie wiem - odpowiada ona. Otwiera, mruży oczy i znów je zamyka. - Przepraszam cię, jestem zmęczona.
Po chwili już jej nie ma. Odpływa w swój sen o  głębi płytkiej wody.

W innym miejscu.

Mężczyzna się śmieje. Tak łatwo mu z nią poszło. I z tymi dwiema starymi też. Wszystkie trzy śnią teraz o nim. Może więc zrobić z nimi, co chce.
- Nieuczciwe - stwierdza jego towarzysz gry.
- I dobrze, pasuje do nich i do nas.

P. S. Życie toczy się dalej. Czy Radomiła się obudzi? Czy znów zacznie cieszyć się życiem? Czy dostrzeże jego głębię? A Ty czytelniku dostrzegasz głębię swojego życia, czy może toniesz w płytkich wodach?